Rozdział 15

 W tym samym czasie w Warszawie.

-Tak nie może być że nie ma z nami Dominiki.-powiedział Damian.

-Ale my z tym nie możemy nic zrobić.-powiedziała Ola.

-Zawszy jest jakieś wyjście, a ja już chyba wiem co możemy z zrobić.

-Co masz na myśli?-Spytała Nikola.

-Pojedziemy do niej do szkoły.

-Wiesz co to jest dobry pomysł.-oznajmił Olek.

-Ok to ja dzwonie do chłopaków a wy idzie do domów się pakować.

Zadzwonił długo wyczekiwany dzwonek. Po krótkiej przerwie nadeszła lekcja godziny wychowawczej. Pytania pani zaczęły mnie już trochę irytować. Wyczerpana pytaniami usiadłam w ławce aż do klasy wszedł pewien chłopak, jak zobaczyłam jego twarz aż mnie zszokowało. Tym chłopakiem okazał się być Michał. Przeprosił panią za spóźnienie i usiadł koło mnie. Ja nie czekając aż on się do mnie odezwie wzięłam torebkę i poszłam do Sebastiana który siedział sam.

-Mogę?- spytała się chłopaka.

-Jasne siadaj, a dlaczego nie chcesz siedzieć z Michałem to przecież fajny chłopak.

-Uwierz mi on sprawia ino takie pozory.

-To co on takiego zrobił?

-Długo by opowiadać, a tak poza tym długo on tu chodzi?

-No od początku roku szkolnego i od samego początku się o ciebie pytał wszystkich codziennie.

-Nic nowego, a mogę siedzieć z tobą na następnej lekcji?

-Jasne, nawet do końca roku szkolnego.

-Serio?

-Tak, serio.

-Dziękuje.

Kolejne lekcje szybko mi zleciały bo Sebastiana ciągle mnie rozśmieszał i opowiedziałam mu historie z Michałem. On na początku mi nie uwierzył ale z biegiem czasu uwierzył mi bo Michał zaczął mnie na każdym kroku zaczepiać. Seba o wszystkim opowiedział wszystkim z klasy a oni zaczęli ze mną wszędzie chodzić żeby ino nie zostałam sam na sam z Michałem. Poprosiłam wszystkich żeby nic nie mówili wychowawczyni. Oczywiście oni mnie na mawiali żebym powiedziałam ja im ino powiedziałam że nie chce nikomu robić problemu.